Јануари завршува, но сè уште можеш да ја прифатиш својата година – со достоинство и верност кон себе.

Не секоја година е за почетоци

Некои години се за опстанок, зрелост и достоинство.

Новата година секогаш доаѓа со истата тишина по огнометите.

Кога светлата ќе се изгаснат, а календарот ќе се смени, остануваме сами со едно упорно прашање: Што ќе смениш?

Од нас се очекува да започнеме одново.
Да се „поправиме“.
Да бидеме поуспешни, посреќни, помотивирани.

Но животот не е список со задачи што мора да се заокружат за да бидеме доволно добри – за себе, за другите, за светот што постојано брза напред.

Вистината е помалку гламурозна, но многу поискрена.

Ист живот не е пораз

Повеќето луѓе влегуваат во новата година со истиот живот.

Со истите грижи, истите обврски, истата надеж дека можеби ќе биде малку полесно.

Без големи пресврти, без драматични одлуки, без спектакл.

И во тоа нема ништо погрешно.

[Ист живот не значи дека сме заглавени.]

Понекогаш значи дека сме научиле да живееме со она што не можеме да го смениме.
Дека сме избрале стабилност наместо глумење среќа.
Дека сме останале таму каде што било тешко, наместо да побегнеме.

Да се биде ист, но присутен, значи да се цени секој момент.
Да се забележи малото, секој обичен ден, секоја победа.

Понекогаш најважните промени се невообичаени – како да се издржи, да се простува, да се прифатиш себеси и другите без претерани очекувања.

Да останеш доследен на себе значи да ја препознаеш својата вредност, дури и кога никој не ја гледа.
Да се почитуваш себеси е првиот чекор кон вистинската слобода.

Години за преживување, години за зрелост

Не секоја година е создадена за херојски почетоци.

Некои години се за преживување и собирање на расфрланите делови од себе.

За учење како да продолжиш и кога немаш сила да започнеш одново.

И тоа не е пораз.
Тоа е зрелост.

Ако оваа година немаш голем план, визија или листа со цели – во ред е.

Ако твојата најголема желба е мирен сон, помалку страв и еден обичен ден без тежина – тоа е повеќе од доволно.

[Да се научиш да се радуваш на тивките моменти, на малите победи и на обичните денови, е всушност најголемиот успех.]

Силата е во тоа да останеш свој

Животот не се мери само по промените што ги правиме.

Се мери и по тоа колку пати сме одлучиле да останеме свои.

Да не се изгубиме во туѓите очекувања.

Да не се скршиме под притисокот постојано да бидеме „подобра верзија“ од себе.

И да бидеме искрени – светот не чека од нас да блеснеме на секој почеток.

Често најголемата храброст е само да останеш, да се појавиш и да продолжиш со достоинство.

Затоа, ако новата година ти донесе исти грижи – прифати ги без вина.

Можеби не си сменил сè.
Но си издржал.
Си останал.
И си ја дочекал новата година онаков каков што си бил и претходната – жив.

Секое преживување, секој мал чекор напред, секој ден што успеавме да го завршиме со достоинство, е победа сама по себе.

Не мора да се гледа со очи на другите, ниту да се мери со големи достигнувања.

[Во тоа се крие моќта да го прифатиш животот онаков каков што е и да продолжиш понатаму со отворено срце.]

Моќта на присуството

Минатата вечер, додека надвор паѓаше дожд и студот ја исполнуваше улицата, седев со топол чај во рака.

Некој звук од улицата го привлече моето внимание и, без размислување, погледнав низ прозорецот.

Тие мали моменти на присуство, кога светот се чини далечен, а ти си само тука и внимателен, ми потврдуваат дека животот не мора секогаш да биде спектакл за да биде вреден.

И токму во тие моменти ја чувствувам вистинската слобода – слобода да бидеш свој, слобода да дишеш, слобода да продолжиш со достоинство.

Достојни сме сами по себе

Јас влегувам во оваа година без спектакл, но со достоинство – и верувам дека тоа е доволно, бидејќи достојни сме сами по себе.

И во тоа достоинство лежи вистинската моќ – мирот што го носиме со себе, способноста да се смееме во тишината и да го цениме секој обичен ден како дар.

Понекогаш, најголемата промена што можеме да ја направиме е да останеме верни на себе, да ги чуваме своите граници и да живееме со спокојство, дури и кога светот бара спектакл.

 

Авторка: Маја Атанасовска